หมักมาแว้ววว..แม้วมาวัก..
วันอังคาร ที่ 31 กรกฎาคม 2550
หมักมาแว้ววว…แม้วมาวัก…พรรคพลังประชาชน!!!
Posted by Canไทเมือง , ผู้อ่าน : 1096 , 07:38:42 น.
http://www.oknation.net/blog/canthai/2007/07/31/entry-2
ในที่สุดฝันที่เป็นจริงของ”ป๋าหมาก” ก็ใกล้ จะกลายเป็นจริงในตำแหน่ง
“ว่าที่แคนดิเดทนายกรัฐมนตรี” เมื่อกลายมาเป็นหัวหน้าพรรคนอมินีให้กับทักษิณ มหาเศรษฐีระดับโลก
อดีตผู้นำไทยซึ่งกำลังใส่บทบาท “ผู้นำไร้แผ่นดิน” ในยามนี้ข่าวจากสื่อบอกตรงกันมาหลายวันว่า “เสี่ยหมัก” จะมายืนในตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มไทยรักไทย ซึ่งกำลังวางแผนเซ็งลี้พรรคพลังประชาชน มาใช้ชั่วคราว ผ่านการประสานงานของ 2 หญิงเหล็ก “สุดารัตน์-เจ๊แดง” เมื่อมาถึงขั้นนี้ราชรถมาเกยถึงหน้าบ้าน “เสี่ยหมัก” ย่อมมีฟอร์มอิดเอื้อนพอเป็นพิธี แม้ไม่รับปากในทันที แต่ของยังงี้มองจมูกพะเยิบพะยาบก็รู้แล้ว…หัวใจมันพองโตขนาดไหน
ในที่สุดก็ต้องเรียบร้อยโรงเรียนแม้ว….อีกแล้วครับท่านไหน ๆ ก็ไหน ๆ ผมเคยเขียนบล็อคเล่าเรื่อง “ป๋าหมาก” ไว้ ในโอเคเนชั่นเมื่อ
วันอาทิตย์ ที่ 11 กุมภาพันธ์ 2550 หัวข้อ“คิดถึง หมัก สัญลักษณ์ที่ไม่เคยเปลี่ยน”
( หลาย ๆ ท่านคงยังไม่ได้อ่าน ) เลยขออนุญาตนำ”ของเก่า” มาขายอีกครั้ง
เริ่มเลยนะครับ…
***************
พลิกไปในตู้หนังสือ จะว่าเก่าก็ยังไม่เก่านักจะว่าใหม่ก็ไม่ได้
ในยุค การต่อสู้ทางความคิด ช่วง 14 ตุลา 16 มาจนเหตุการณ์ 6 ตุลา 19
มีเรื่องราวที่อยากจำกลับลืม ที่อยากลืมกลับจำความโดดเด่น ในเอกลักษณ์ของเอกบุรษผู้นี้ ถ้าจะว่าไปแล้ว
ในทุกอาชีพที่เค้าทำ แทบจะเป็น”ตำนาน” ในวงการนั้น ๆ
ไม่ว่าในแวดวงน้ำหมึก แวดวงการเมือง และแวดวงคนทำหนังสือเขียนหนังสือหนังสือในหิ้ง ชุดนี้มี 4 เล่ม เน้นเฉพาะที่เกี่ยวเนื่องกันคือ
* ฯพณฯ หอย
* สันดานหนังสือพิมพ์
* สันดานรัฐมนตรี ปม.
* สันดานรัฐมนตรีทั้ง 4 เล่มเป็นเสมือนบันทึกประวัติศาสตร์ ในห้วงการต่อสู้ทางความคิดทางการเมือง
ระหว่างรัฐบาลหอย หรือรัฐบาลที่มาจกการปฎิรูปการปกครอง ( ปฏิวัติ) จากกรณี 6 ตุลาคม 2519เป็นผลงานการรังแกหนังสือพิมพ์ ที่อาจกล่าวไได้ว่ามากที่สุด ในประวัติศาสตร์เมืองไทยก็ว่าได้
หนังสือพิมพ์รายวัน รายสัปดาห์ ถูกปิดลงทันที หลังมีประกาศจาก รมต.ที่มีฉายา “ปม.” นั่นแหละครับ
นอกจากการรังแกหนังสือพิมพ์แบบที่เผด็จการทั้งหลายชอบทำแล้ว ยังมี”หนังสือต้องห้าม” ที่ยังคงเป็นหนังสือผิดกหมาย อยู่อีก นับ 200 เล่ม
ซึ่งนั่นคือที่มาของการยืนฝั่งตรงข้ามตลอดกาลของ “คนหนังสือพิมพ์” และ “คนอย่างสมัคร”
สำหรับเล่มแรกนี้ “สันดานรัฐมนตรี ปม.” เป็นงานเขียนของทหารเก่าจากค่าย”สยามรัฐ”
ที่เขียนตอบโต้ “สันดานหนังสือพิมพ์” ของนายสมัคร สุนทรเวช ที่พิมพ์ออกมาก่อนหน้า
นักข่าว คอลัมนิสต์ ทั้งหลายต่างโดนนายสมัคร “สับแหลก” ไปหลายต่อหลายคน
แต่ “ทหารเก่า” ดูเหมือนจะเจ็บร้อนมากกว่าเพื่อน อาจจะเรียกได้ว่า”ทหารเก่า” เป็นนักข่าว นักเขียนอาวุโส
ที่เห็นเส้นทางเดินของ “สมัคร สุนทรเวช” มาตั้งแต่สมัย นายมัคร ไปเขียนคอลัมน์ให้สยามรัฐในนามปากกา “นายหมอดี” จนกระทั่งมีส่วนในการคัดเลือก ผู้สมัครสส.ในนามพรรคประชาธิปัตย์
และถูกนายสมัครตั้งฉายา “ทหารเก่า” ว่า “ไอ้แก่หลายนามปากกา” จากหนังสือเล่มนี้และอีกทุกครั้งที่มีการกล่าวถึง
ว่ากันว่าเพื่อหลีกเลี่ยงข้อหา”หมิ่นประมาท” นั่นเอง
ดังนั้นหนังสือเล่มนี้จึงเป็นการตอบโต้กันโดยเฉพาะ ระหว่าง “ทหารเก่า” กับ “สมัคร สุนทรเวช”
ในหน้า “คำนิยม” นั้น ทหารเก่า ได้นำข้อเขียนของ มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมช มาไว้ในหน้าแรก
โดยใช้ “ลายมือ” มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมชแท้ ๆ มาถ่ายบล็อคแล้วนำลงพิมพ์โดยไม่ต้องเรียงพิมพ์
( สมัยก่อนระบบการพิมพ์ยังไม่ทันสมัยเหมือนสมัยนี้ )
ในฉบับ นอกจากจะมีข้อเขียนของ”ทหารเก่า” แล้ว ยังมีข้อเขียนของนักข่าว คอลัมนิสต์นามกระเดื่องแห่งยุคนั้น
มากมายหลายท่าน อาทิเช่น กะแช่, เพชร บ้านแหลม, ดร.เกษม ศิริสัมพันธ์, สิงโต, สนทะเล, นพพร บุญยฤทธิ์,
ถาวร สุวรรณ ,โชติ มณีน้อย, ปรีชาสามัคคีธรรม, ชัยยะ ปั้นสุวรรณ, ม้าป่า, พญาไม้, ชูพงษ์ มณีน้อย, ฉัตร เชิงดอย, จัตวา กลิ่นสุนทร, และชอบ มณีน้อย เป็นต้น
…แต่แปลก…. แปลกที่ไม่ยักมี “กาแฟดำ” (ฮา)
ในช่วงแรกนี้ยังไม่ได้รวบรวมการเขียนให้เป็นระบบ ผมได้เขียนบันทึกเป็น “รายงานชาวบ้าน” ไว้ที่นี่ครับ
พบแล้ว..สันดานรัฐมนตรี…สันดานรัฐมนตรี ปม. และ “ฯพณฯ หอย”
***************
รายงานชาวบ้าน : สันดานรัฐมนตรี
เกริ่นไว้หลายครั้งหลายที่ว่าจะเขียนเรื่องราวของ อดีต รมต.คนดังของเมืองไทยซึ่งถือเป็น “ไม้เบื่อไม้เมา” กับคนหนังสือพิมพ์ ชนิดที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ไม่เคยมีนักการเมืองไทยที่มีความสัมพันธ์เชิงลบแบบสุด ๆ กับผู้คนในอาชีพสื่อมวลชน และถูกต่อต้านจากสื่อมวลชนเท่าอดีต รมต.คนนี้เอ่ยแค่นี้ คงพอจะเดา ๆ กันได้นะครับ…เขาล่ะ…เจ้าชายห่อหมก…( สำนวน แม่ลูกจันทร์ )
หรือ จอมซ่าส์…เนรคุณ…คอรัปชั่น…หลงตนและ ป.ม. ( สำนวน “ทหารเก่า” )
ที่บอก “พบแล้ว” นั่นคือหนังสือ 3 เล่มที่เขียนโดย “นักหนังสือพิมพ์” ในสมัย 14 ตุลา 16 หรือ 6 ตุลา 19 ไม่เฉพาะแต่ในค่าย “สยามรัฐ” เท่านั้น
แม้แต่ “กระแช่” แห่ง “ดาวสยาม” ที่ถือว่าอยู่ฝั่ง “ขวาจัด” ด้วยกันยังไม่วาย “ร่วมบันทึกประวัติศาสตร์” ในครั้งกระนั้นไว้ด้วย
สำหรับเรื่องราวของ “รมต.จอมซ่าส์” คนนี้จะว่าไป ผมมิได้มีเรื่องราวฝังใจในอดีตกับคน ๆ นี้แต่ประการใด แต่อยากเก็บบันทึก “เสี้ยวหนึ่งของประวัติศาสตร์” เอาไว้เผื่อคนรุ่นหลังจะได้อ้างอิงชนิด “รู้ไว้ใช่ว่า ใส่บ่าแบกหาม” เอาไว้ยืนยันว่า ในสายตานักหนังสือพิมพ์ตัวจริง ท่านเหล่านั้นมองอดีตรมต.จอมซ่าส์คนนี้ในมุมใหนบ้าง
สำหรับผมเอง เสมอเป็นเพียงผู้เรียบเรียงเรื่องราว จากประสพการณ์ที่เคยทำอาชีพนักหนังสือพิมพ์ในยุคสมัยแห่งความวุ่นวายแบ่งซ้าย แบ่งขวา ได้รับรสชาดของยุคสมัยแห่งการปิดปากหนังสือพิมพ์มาด้วยตนเอง การบันทึกเรื่องราวจึงขอกลั่นออกมาจากใจจริง
อาจมีอคติบ้าง ตามประสามนุษย์ปุถุชน แต่ยืนยันได้ว่า ทุกเรื่องที่เรียบเรียงขึ้นนี้ เป็น “เรื่องจริง” ที่มีผู้ยืนยันทั้งสิ้น
บางท่านบันทึกเป็นเรื่องเป็นราวเป็นหนังสือขายดีแห่งยุคสมัย…หลัง “รัฐบาลหอย” ตกกระป๋อง
แม้บางท่านเสียชีวิตไปแล้ว แต่หลาย ๆ ท่าน ยังคงมีชีวิตอยู่ “มีอำนาจวาสนา” มีตำแหน่งแห่งที่ในสังคมไทยแตกต่างกันไป
สำหรับ “ฯพณฯ หอย” งานเขียนของ “ทหารเก่า” เป็นการบันทึกเหตุการณ์ 6 ตุลา 19 และการเกิดขึ้นของรัฐบาลของ คณะปฏิรูปฯ เนื้อหาค่อนข้างสมบูรณ์ ในแง่ที่มองรัฐบาลหอยในภาพรวม มีบันทึกเฉพาะเรื่อง รมต.จอมซ่าส์รวมอยู่ด้วย
“สันดานรัฐมนตรี ป.ม.” งานเขียนของ “ทหารเก่า” จากชายคา “สยามรัฐ” คนเดียวกับคนเขียน “พณฯหอย”
งานเขียนชิ้นนี้ถือได้ว่าเป็นงานเขียนขายดี ขนาดที่ว่าพิมพ์จำหน่ายซ้ำถึง 6 ครั้ง โดยสำนักพิมพ์ พีจี ราคาหน้าปกมาตรฐาน ( 15 บาท ) ลองเสิร์ชดูในตลาดหนังสือเก่าคงพอจะหาได้
ในการพิมพ์ครั้งที่ 2 และครั้งหลัง ๆ มีการนำเอาคำวิจารณ์หนังสือจากผู้ที่มีชื่อเสียงมากมายเป็นประวัติการณ์ อาทิเช่น มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ( พิมพ์เป็นลายมือแท้ ๆ ) เกษม ศิริสัมพันธ์, กระแช่, เพชร บ้านแหลม, นพพร บุณยฤทธิ์,ถาวร สุวรรณ, ชอบ มณีน้อย( นายกสมาคมนักหนังสือพิมพ์ ) ปรีชา สามัคคีธรรม นายกสมาคมนักข่าว, ชัยยะ ปั้นสุวรรณ ( ดาวสยาม ) ม้าป่า, พญาไม้, ฉัตร เชิงดอย (สุภาพ คลี่ขจาย ) ชูพงษ์ มณีน้อย ( แม่ลูกจันทร์ไทยรัฐในปัจจุบัน ) ฯลฯ
กองทัพปากกาของผู้อาวุโสเหล่านี้ ล้วนเป็น “ประสพการณ์ตรง” และร่วมกันบันทึกเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ “ทหารเก่า” นำมาเขียนนั้น ตรงใจนักหนังสือพิมพ์ “แท้ ๆ ” ขนาดใหน
และเป็นเครื่องยืนยันได้ว่า ทุกเรื่องที่ปรากฎจึงเป็น “เรื่องจริง” ที่มีตัวบุคคลยืนยันอย่างไม่ต้องสงสัยกันอีกต่อไป
ที่เป็นเช่นนั้น เพราะไม่เคยมีครั้งใดที่อาชีพหนังสือพิมพ์จะถูกดูหมิ่นดูแคลนหยามเหยียดจาก “นักการเมือง” ที่มีชื่อเสียงมาจากอาชีพเขียนหนังสือขายมาก่อน
และไม่แต่เท่านั้น เมื่อรัฐบาลเผด็จการที่มีอายุเพียง 9 เดือนเศษ ๆ หลังเหตุการณ์ 6 ตุลา 19 แต่สั่งปิดหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ ต่างกรรม ต่างวาระตลอดเวลาที่ รัฐบาลหอยปกครองบ้านเมือง มากมายเป็นประวัติการณ์
เฉพาะ “สยามรัฐ” ของ อดีตนายกรัฐมนตรี มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมช โดนปิดถึง 2 ครั้ง ในเวลาห่างกันไม่กี่เดือน คือ ช่วงตรุษจีน และช่วงวันเกิดสยามรัฐ
การสั่งปิดหนังสือพิมพ์นั้น จะว่าไปในแง่เศรษฐกิจมันไม่เท่าไหร่ แต่ที่ประชาชนเจ็บใจคือการใช้อำนาจเผด็จการมาปิดปากประชาชน
นี่ส